Przemoc domowa pozostaje jednym z najbardziej dotkliwych, a jednocześnie najsłabiej dokumentowanych problemów społecznych. Choć prawo zapewnia narzędzia umożliwiające szybkie zabezpieczenie dowodów i realne wsparcie osób pokrzywdzonych, w praktyce wiele z nich pozostaje niewykorzystanych.
Z okazji rozpoczynającej się międzynarodowej kampanii „16 dni przeciwko przemocy ze względu na płeć”przedstawiamy kluczowe postulaty, które mogą realnie poprawić bezpieczeństwo osób doświadczających przemocy.
1. POWSZECHNE WYSTAWIANIE PRZEZ LEKARZY ZAŚWIADCZEŃ O OBRAŻENIACH POWSTAŁYCH WSKUTEK PRZEMOCY
Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 22 października 2010 r. każdy lekarz ma obowiązek wystawienia zaświadczenia o przyczynach i rodzaju uszkodzeń ciała związanych z użyciem przemocy domowej. Choć dokument ten nie jest obdukcją sądową, stanowi pełnoprawny dowód potwierdzający wystąpienie obrażeń i może być podstawą do sporządzenia opinii biegłego sądowego dotyczącej m.in. mechanizmu ich powstania oraz czasu zdarzenia.
W praktyce obdukcje wykonywane są często dopiero po kilku dniach, gdy wiele obrażeń zdąży częściowo lub całkowicie się zagoić. Tymczasem zaświadczenie wystawione bezpośrednio po zdarzeniu – uzupełnione zdjęciami i inną dokumentacją – zapewnia biegłemu znacznie pełniejszy materiał dowodowy.
Najważniejsze fakty:
zaświadczenie ma obowiązek wystawić każdy lekarz,
można je otrzymać w nocnej i świątecznej opiece zdrowotnej, na SOR-ze lub w szpitalu pełniącym ostry dyżur,
dokument jest zawsze bezpłatny, również w prywatnych gabinetach,
lekarz nie może odmówić jego wystawienia.
Upowszechnienie tej praktyki to fundamentalny krok w stronę lepszego dokumentowania przemocy i skuteczniejszej ochrony osób pokrzywdzonych.
2. OBOWIĄZKOWE SZKOLENIA DLA OSÓB PRACUJĄCYCH Z OSOBAMI DOŚWIADCZAJĄCYMI PRZEMOCY
Skuteczna pomoc wymaga nie tylko znajomości przepisów, lecz także zrozumienia psychologicznych mechanizmów przemocy. Cykl przemocy – narastające napięcie, akt agresji, a następnie okres pozornej poprawy – może trwać latami. Wiele osób pozostaje w relacji przemocowej z powodu izolacji, zależności finansowej, lęku, wstydu czy stopniowego uzależnienia emocjonalnego.
Dlatego apelujemy, aby wszyscy profesjonaliści mający kontakt z osobami pokrzywdzonymi – w szczególności policjanci, prokuratorzy i sędziowie – mieli dostęp do regularnych, specjalistycznych szkoleń psychologicznych.
Szkolenia powinny obejmować m.in.:
mechanizmy powstawania przemocy domowej,
psychologiczne przyczyny pozostawania w relacjach przemocowych,
dynamikę cyklu przemocy,
typowe zachowania ofiar i sprawców,
zasady komunikacji niewtórnie wiktymizującej.
3. MOŻLIWOŚĆ ZGŁOSZENIA PRZESTĘPSTWA I ZABEZPIECZENIA DOWODÓW JUŻ NA SOR-ze
Niedopuszczalne jest, aby kobieta zgłaszająca się do szpitala po doświadczeniu przemocy otrzymywała wyłącznie pomoc medyczną, a odpowiedzialność za dalsze działania spoczywała w całości na niej. Doświadczenie i wiedza o traumie pokazują, że wiele osób nie jest w stanie podjąć natychmiastowych kroków prawnych.
Dlatego postulujemy:
możliwość złożenia zawiadomienia o przestępstwie bezpośrednio na oddziale,
stałą współpracę szpitali z policją,
zabezpieczenie dowodów w momencie przyjęcia, w tym wykonanie obdukcji lub – jako minimum – wystawienie zaświadczenia o obrażeniach.
Szpital powinien być miejscem, w którym osoba pokrzywdzona otrzymuje nie tylko leczenie, lecz także wsparcie proceduralne i ochronę.
PODSUMOWANIE
Większość narzędzi potrzebnych do skutecznej ochrony osób doświadczających przemocy już istnieje. Konieczne jest jednak ich konsekwentne wdrażanie, powszechna wiedza na temat praw i procedur oraz ścisła współpraca między instytucjami. Dzięki temu możliwe jest zapewnienie realnego bezpieczeństwa, rzetelnego dokumentowania przemocy oraz natychmiastowej pomocy prawnej i medycznej.
To zmiany, które są osiągalne – i które mogą ocalić zdrowie, poczucie bezpieczeństwa, a często także życie.
Więcej na stronie: unwomen.org/en/articles/facts-and-figures/facts-and-figures-ending-violence-against-women
_____ Autorka: prawniczka Agnieszka Dzikońska, wolontariuszka Fundacji Czas Kobiet
Redakcja: Honorata Kostro, koordynatorka Fundacji Czas Kobiet
Zrzucanie SKÓRY PAZNOKCI WŁOSÓW STAWÓW MIĘŚNI ENERGII SNU ZAMGLONEJ GŁOWY
Zwierzę czy glon… Hello Congratulations This is for you
W przestrzeni zawieszona jest duża, półprzezroczysta skóra, starannie ustawiona tak, by można było objąć wzrokiem całą jej rozpiętość. Przypomina jednocześnie zrzucony pancerz skorupiaka, wylinkę gada i delikatny, jakby gazowy kombinezon ochronny — obcy, a jednak kruchy. Przy bliższym spojrzeniu widać na jej powierzchni wszyte kieszonki, skrywające osobliwe, lśniące przedmioty: monety, zapalniczkę, szklane kulki, grzebień do wyczesywania wszy. Brak głowy sugeruje, że to porzucona warstwa ochronna jakiejś monstrualnej istoty. A jednak fragmenty wewnętrznej struktury, jak wnętrzności, są nadal widoczne — jakby to, co ją opuściło, zostało nagle odsłonięte i podatne na zranienie.
Praca Agaty Madejskiej Housing T (Current Affairs) (2024) łączy te sprzeczności w delikatnej równowadze. Ucieleśnia superstruktury, w których artystka porusza się na co dzień — schronienie, normy społeczne — a równocześnie mieści w sobie drobne zasoby, które niesie dla innych: jako nauczycielka, rodzic, członkini rodziny. Te niewielkie elementy układają się w swoistą archeologię kieszeni jej i jej syna T, który porusza się wśród reguł i codziennych zdarzeń, tworząc własny system znaczeń, zanim również zostanie uformowany przez społeczne normy.
Zrzucona skóra wskazuje na cykliczność odpowiedzialności oraz na jej kruchość jako formy, która podlega ciągłemu zużyciu. Zawieszona w przestrzeni staje się chwilowym zawieszeniem przypisanych ról — momentem, w którym ciało mogłoby odzyskać autonomię i oddech od struktur społecznych oplatających je każdego dnia i powracających jak nieskończona pętla ósemki. Jednocześnie tytuł wystawy 8-8-8 przywołuje hasło Roberta Owena z 1817 roku, wzywające do równowagi między pracą, wypoczynkiem i czasem wolnym. Housing T wydobywa ochronne i ideologiczne warstwy, jakie wokół siebie budujemy, oraz ulotną ulgę, jaka pojawia się, gdy udaje nam się je na chwilę zrzucić.
Czasownik to shed ma bogatą etymologię: oznacza oddzielać, rozdzielać — jak podczas czesania włosów — a także „przelać” krew lub łzy. Jako rzeczownik, shed określa lekką, magazynową konstrukcję. W swoich precyzyjnych gestach i oszczędnych aranżacjach Madejska tworzy gramatykę form, która wynosi na powierzchnię to, co zwykle wypierane: płyny ciała, pasożyty, obcą materię, nienormatywne ciała… A jednocześnie odsłania niewidzialne struktury wiążące nas w tkance społecznej: mieszkanie, rodzinę, pracę, utrzymanie, bezpieczeństwo.
W tym czasie natrętny głos nieustannie dociera do nas z otoczenia.
Hello Congratulations Your attention is needed
W towarzyszącym wystawie pulsującym utworze dźwiękowym Hello, Congratulations (2024) Madejska splata ze sobą gratulacyjne wiadomości spamowe obiecujące luksus, piękno i spełnienie, lecz także „broń, technologię, statki, wille”, jak również alarmowe numery dotyczące zdrowia reprodukcyjnego. Przenikają się z nimi przetworzone wersy z poematu Bernarda Mandeville’a Bajka o pszczołach (1714), satyry badającej związek dobrobytu z moralnością, która sugeruje, że wolny rynek w istocie napędzany jest występkiem.
Wyrwane z kontekstu teksty ukazują podstępny splot kapitalizmu, retorycznego uwodzenia i interesowności. Podkreślając pokusę „oszukania systemu” poprzez korupcję i występek, artystka pokazuje, że ostatecznie wzmacnia to właśnie ten porządek, od którego próbuje się uciec. Jak symbol nieskończoności — wielokrotnie powtarzana ósemka w tytule wystawy — kapitalizm jawi się jako struktura bez wyjścia. Madejska przygląda się językowej i moralnej gramatyce współczesnych gospodarek, pytając, czy poczucie własnej wartości może naprawdę stać się narzędziem oporu.
Dźwięk oddziałuje na nasze zmysły niczym ścieżka ASMR: głęboki bas pulsuje jak serce, bura tekstura tonów szumi i drga, a głos artystki — echem, uporem i miękką stanowczością — prowadzi nas przez kolejne frazy. Grając na naszych oczekiwaniach wobec „kobiecej łagodności” czy usługowej gładkości bota, powtarzane „hello congratulations” stopniowo nabiera niepokojącej intensywności. Słowa przechodzą od kojącej obietnicy do odsłonięcia ciemnych stron kapitalizmu: „Keep it sly, Ready to screw”. Praktyka Madejskiej od dawna bada relację między językiem a władzą, śledząc niemal niewidzialne formy przymusu wplecione w rytm codzienności.
Hello Congratulations We are waiting for it to continue like this Rehearsals and failures Please take a quick look
W pracy Options (2025) artystka wykorzystuje zestaw jarzeniowych świetlówek, na których ledwie widoczne są imiona takie jak „Sophia”. To widmowe echo kontrowersyjnej brytyjskiej kampanii rekrutacyjnej z 2020 roku, promującej pracę w cyberbezpieczeństwie. Plakaty przedstawiały osoby o imionach Naomi, Dan, Jahmal, Fatima, Omar i Sophia — pracowników call center, kasjerów, baletnicę, fryzjera czy ekspedientkę vintage — których zawody potraktowano jako mniej wartościowe, zastępując je sloganem: „jej/jego następna praca może być w cyber (chociaż jeszcze o tym nie wie)”. Kampanię, wypuszczoną w czasie pandemicznych cięć w kulturze, szybko wycofano po fali krytyki. Madejska przywołuje tutaj jej widmowe pozostałości, zachęcając do uważnego spojrzenia na to, co zostało odrzucone lub wyciszone.
Razem te prace badają, jak przypisuje się wartość — ekonomiczną, społeczną i materialną. Madejska korzysta ze swojego wieloletniego zainteresowania semiotyką przedmiotów i obrazów oraz ich relacją z systemami władzy. Zastanawia się nad tym, co krąży na granicy widzialności: ulotne ślady materialne i dźwiękowe, strukturalne pozostałości. Jej prace dotyczą prekaryjnej pracy, niepewności mieszkaniowej, praw reprodukcyjnych oraz niewidocznej, niedocenianej pracy opiekuńczej i utrzymaniowej — często spoczywającej na kobietach. Przez całą wystawę artystka pyta, jak można zrzucić traumę i na jej miejsce tworzyć nowe struktury i nowe języki wsparcia.
Hello Congratulations How did we do? Do we not owe the growth of wine To the dry shabby crooked vine? Offers and news I hope you don’t mind _____
Agata Madejska pracuje na styku procesów postfotograficznych, interwencji rzeźbiarskich, dźwięku i instalacji. Jej praktyka bada, jak kształtowane są osobiste i instytucjonalne formy władzy, jak rozdzielane są zasoby, a także jak splatają się ze sobą polityki domowe i państwowe. W swoich najnowszych projektach artystka przygląda się różnym ideologiom wartości i własności – w odniesieniu do zasobów naturalnych i publicznych, mieszkalnictwa, infrastruktury, utowarowienia kobiecego ciała oraz szerzej pojętego ciała politycznego. Czerpiąc z własnej historii dorastania i migracji z postkomunistycznej Polski do Niemiec w 1992 roku, interesuje się momentami politycznego rozpadu, alternatywnymi modelami ekonomicznymi, projektami pilotażowymi i wszelkimi rodzajami symulacji, w których sukces i porażka pozostają jednakowo możliwe.
Agata Madejska jest profesorką (Art and Image | Photography, Institute for Fine Arts) na Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu. Wcześniej wykładała na University of Arts London oraz na Folkwang University of the Arts w Essen. Prowadziła także wykłady gościnne i spotkania artystyczne m.in. w Royal College of Art w Londynie, HfBK w Dreźnie, Royal Academy of Arts w Londynie, Courtauld Institute of Art, Sotheby’s Institute of Art, w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Ruhry w Bochum oraz w Kordegardzie – Narodowym Centrum Kultury w Warszawie.
https://www.madejska.eu
Emily Butler jest niezależną kuratorką, pisarką i redaktorką. Prowadzi również badania doktorskie z zakresu kuratorstwa na University of Reading / OnCurating Academy w Berlinie, koncentrując się na tym, jak artyści i kuratorzy stają się (nie)tłumaczami, pracując coraz częściej ponad granicami, między językami, systemami znaków i kulturami. Jest kuratorką stowarzyszoną w Griffin Art Projects w Vancouver. Wcześniej pełniła funkcję dyrektorki programowej w Contemporary Arts Society w Vancouver, kuratorki Platform Talks podczas Art Toronto (2024) oraz kuratorki rozmów na Art Basel (2021–2023). W latach 2010–2022 była kuratorką w Whitechapel Gallery w Londynie. Pracowała także w dziale sztuk wizualnych British Council, w studiu Antony’ego Gormleya oraz w Centre Pompidou. Współpracuje z międzynarodowymi publikacjami i wykładała gościnnie na Emily Carr University, Royal College of Art, OnCurating Academy oraz London Metropolitan University
https://www.instagram.com/emilyabutler
_____ Shedding SKIN NAILS HAIR JOINTS MUSCLES ENERGY SLEEP FOGGY HEAD Animal or algae… Hello Congratulations This is for you A large translucent skin hangs in the space, carefully positioned so that its full breadth is visible. It appears at once like a cast-off crustacean shell, a reptile’s skin, and a gauze hazmat suit, strange, yet delicate. As you look closer, you notice pockets stitched into the surface containing curious, mostly silver objects: coins, a lighter, marbles, a lice comb. The figure has no head, which indicates it might be the protective layer shed by a monstruous figure. Yet, part of its internal structure or entrails are also visible, hinting that this creature may now be vulnerable.
Agata Madejska’s Housing T (Current Affairs) (2024) holds these contradictions in balance. It embodies the superstructures she navigates daily, such as shelter and social conformity, while also containing the provisions she carries for others: as a teacher, parent or family member. The small items suggest an archaeology of hers and her son T’s pockets, who moves through rules and state of affairs, assembling his own system of value before he, too is inevitably socialised. The sloughed skin points towards the cyclical nature of responsibility, as well as its expenditure as a fragile form. Hung up in the space, it offers a temporary suspension from prescribed roles, a moment in which the body might reclaim autonomy and respite from the social structures that bind us daily and that loop endlessly like the figure eight. Conversely, the exhibition’s title 8-8-8 invokes Robert Owen’s 1817 call for a balanced rhythm of work, recreation, and rest. Housing T visualises the protective and ideological layers we build up around us, and the fleeting relief of shedding them.
The verb shed carries a rich etymology: it means to separate, to divide, such as to comb hair, and to discharge blood or tears. As a noun, it means a light storage structure. In her precise gestures and minimal arrangements, Madejska offers a grammar of form that highlights the excesses that society keeps at bay: bodily fluids, pests, foreign matter, non-normative bodies… At the same time, she magnifies the invisible structures that connect us within the fabric of society: housing, family, employment, subsistence, security. Meanwhile, an urgent, insistent voice calls out to us.
Hello Congratulations Your attention is needed In the accompanying pulsing audio piece Hello, Congratulations (2024), Madejska melds together congratulatory spam messages promising dreams, luxury, and beauty, but also “guns, tech, ships, villas” along with urgent reproductive health-services numbers. These intermingle with abstracted lines from Bernard Mandeville’s poem The Fable of the Bees (1714), a satire on the relationship between prosperity and morality, which suggests that a successful free market is, rather, fuelled by vice. Plucked from their original context, the texts reveal the insidious tangle between capitalism, rhetorical seduction and self-interest. Here, by highlighting an invitation to cheat the system, through corruption or vice, Madejska underlines how ultimately this reinforces the very system it claims to subvert. Like the looping symbol of infinity – the number 8 repeated in her exhibition title – there seems to be no viable alternative to capitalism. Her inquiry explores the linguistic and moral grammar governing today’s economies, asking whether self-respect can in reality be weaponised.
The sound stimulates our senses like an ASMR track, its deep bass pulsing like a heartbeat, grey tones grating, modulated by Madejska’s own echoing yet insistent voice. Playing on our expectations of female softness, or the serviceability of a bot, the repetition of “hello congratulations” becomes increasingly uncanny. The spoken words move from a soothing promise to magnifying the dark side of capitalism: “Keep it sly, Ready to screw”. Madejska’s practice has long explored the relationship between language and power, tracing the nearly invisible forces of coercion that permeate everyday life.
Hello Congratulations We are waiting for it to continue like this Rehearsals and failures Please take a quick look Finally, Options (2025), are a group of fluorescent tubes featuring barely noticeable names such as ‘Sophia’. They are ghostly reminders of a controversial UK government cyber-security recruitment campaign of 2020. Its posters presented characters including Naomi, Dan, Jahmal, Fatima, Omar and Sophia, whose lines of work (a call-centre operator, supermarket employees, a ballet dancer, a barber, and a vintage clothing shop assistant) were dismissed in favour of the slogan that his or her “next job could be in cyber (she just doesn’t know it)”. Released at the height of pandemic-era cuts to the arts, the campaign was swiftly dropped after backlash about how these individuals’ activities were devalued through it. Here, Madejska revives its spectral traces, inviting us to look carefully at what has been discarded or silenced. Together, the bodies of work examine how value is assigned, economically, socially and materially. Madejska draws on her long-standing interest in the semiotics of objects and images, and their relation to systems of power. She considers what circulates at the limits of legibility: faint, material and sonic traces, and structural residues. Her work addresses worker precarity, housing insecurity, reproductive rights, and the invisible, undervalued nature of the labour of care and maintenance, often borne by women. Throughout the show Madejska asks, how might one shed trauma and build new structures and languages of support instead?
Hello Congratulations How did we do? Do we not owe the growth of wine To the dry shabby crooked vine? Offers and news I hope you don’t mind
Agata Madejska Agata Madejska works across post-photographic processes, sculptural interventions, sound and installation. Her work reflects on the articulation of both personal and institutional power, distribution of resources, and the interplay between domestic and state politics. In her recent projects she examines various ideologies of value and ownership in regard to natural and public resources, housing and infrastructures, the commodification of the female body, and the broader body politic. Informed by her personal history of growing up in and migrating from post-communist Poland to Germany in 1992, she is interested in moments of political disintegration, alternative economic models, pilot schemes, and all sorts of simulations where success and failure remain equally possible. Agata Madejska is Univ.prof. (Art and Image | Photography, Institute for Fine Arts) at the Academy of Fine Arts in Vienna. She has previously taught at the University of Arts London and at the Folkwang University of the Arts (Essen). She has given guest lectures and artist talks at the Royal College of Art (London), HfBK Dresden, Royal Academy of Arts (London), the Courtauld Institute of Art (London), the Sotheby’s Institute of Art (London), the Institute of Art History at Ruhr University Bochum and Kordegarda – National Centre for Art (Warsaw). https://www.madejska.eu
Emily Butler Emily Butler is a freelance curator, writer and editor. She is also a PhD researcher in Curating at the University of Reading / OnCurating Academy, Berlin, on the topic of artists and curators as (mis)translators, as they work increasingly across borders, between languages, sign systems and cultures. She is Adjunct Curator at Griffin Art Projects Vancouver. Previously, she served as Head of Programmes at the Contemporary Arts Society in Vancouver, Platform Talks Curator at Art Toronto (2024), and Conversations Curator at Art Basel (2021–2023). From 2010 to 2022, she was a curator at Whitechapel Gallery in London. She has also held roles in the Visual Arts team at the British Council, Antony Gormley Studio, and the Centre Pompidou. She contributes to international publications, and has been a visiting lecturer at Emily Carr University, Royal College of Art, OnCurating Academy and London Metropolitan University. __________ Szczególne podziękowania za wsparcie merytoryczne i koordynację wystawy kierujemy do Ewy Kuleszy oraz Diany Fiedler. Dziękujemy za zaangażowanie!
„MAPA POMOCY – wyjątkowe narzędzie wspierające osoby doświadczające przemocy” prof. ucz. dr hab. Monika Płatek: prawniczka, kryminolożka
„Dlaczego dopiero teraz? Dlaczego nie odeszła? Dlaczego wcześniej nie zgłaszała? Dlaczego nie zadbała o dowody?”
Te pytania, choć od lat uznawane za niestosowne, wciąż padają – i wciąż kierowane są do pokrzywdzonych.
„Do kogo mam się zwrócić? Gdzie znajdę bezpieczne schronienie? Jak uzyskam poradę prawną? Co z moimi dziećmi?”
To z kolei pytania, które powtarzają osoby doświadczające przemocy. Pytania, na które odpowiedzi powinny być powszechnie znane i łatwo dostępne. A jednak nie są.
Kobiety pytały, dlaczego nikt nie potrafił w prosty sposób powiedzieć im, gdzie szukać pomocy – gdy najbardziej jej potrzebowały. Gdyby dostęp do informacji był prostszy, reakcja na krzywdę mogłaby nastąpić wcześniej – zanim przemoc eskaluje. To właśnie miejsce szybkiego i profesjonalnego wsparcia może zdecydować o bezpieczeństwie, a nawet o życiu osoby doświadczającej przemocy.
Jednak system pomocy wciąż bywa skomplikowany i rozproszony. W praktyce to osoby pokrzywdzone muszą same odnajdywać się wśród licznych przepisów, formularzy i procedur. Każde opóźnienie, każdy brak informacji może oznaczać kolejną krzywdę.
Na rządowej stronie widnieje numer telefonu 800 120 002 – być może całodobowy, ale często trudno się do niego dodzwonić. Zachęca się tam raczej do wysłania wiadomości e-mail. Lepiej działa numer 800 120 148 – anonimowa, policyjna linia specjalna „Zatrzymaj przemoc”, która faktycznie reaguje.
Nie jest więc tak, że w obszarze przeciwdziałania przemocy jesteśmy „bezludną wyspą”. Są miejsca, infolinię i specjaliści – potrzeba jednak wskazówek i wiedzy: jak, gdzie, kiedy, do kogo.
Poznańska Fundacja Czas Kobiet wychodzi naprzeciw tej potrzebie. Od lat pomaga kobietom doświadczającym przemocy – także przemocy seksualnej – oferując im konkretne, skuteczne i pełne zrozumienia wsparcie. Teraz stworzyła MAPĘ POMOCY – nowoczesne, praktyczne narzędzie wsparcia dla osób doświadczających przemocy. Zweryfikowała ponad 4000 placówek z całej Polski, z czego 2834 spełniło wymogi dostępności i jakości świadczonych usług.
Bezbronność i poczucie zagubienia to owoce bezradności. MAPA POMOCY tę bezradność usuwa – pozwala samodzielnie określić rodzaj potrzebnej pomocy: prawnej, psychologicznej, socjalnej, związanej z bezpiecznym schronieniem. Wskazuje konkretne miejsca, dane kontaktowe i godziny działania.
Swoją inicjatywą Fundacja Czas Kobiet daje realną szansę na przerwanie przemocy.
Tak kompleksowej mapy pomocy w Polsce dotąd nie stworzono.
Fundacja Czas Kobiet uruchamia MAPĘ POMOCY – pierwszą w Polsce, ogólnopolską, interaktywną wyszukiwarkę miejsc, w których kobiety mogą znaleźć realne wsparcie. To narzędzie, które łączy tysiące punktów pomocy w jedną, łatwo dostępną sieć wsparcia. Bezpłatnie. Anonimowo. 24/7.
„Nie wiedziałam, gdzie szukać pomocy. Bałam się, że nikt mi nie uwierzy…” – te słowa słyszymy od kobiet, które doświadczyły przemocy – fizycznej, psychicznej, seksualnej lub ekonomicznej – i zbyt długo pozostawały same.
Dzięki MAPIE POMOCY każda kobieta w Polsce, niezależnie od sytuacji życiowej, może znaleźć wsparcie w sposób anonimowy, bezpieczny i natychmiastowy. MAPA POMOCY pozwala w kilka sekund znaleźć zweryfikowane ośrodki wsparcia. Wystarczy kilka kliknięć, by uzyskać informacje o:
pomocy psychologicznej, prawnej i socjalnej,
dostępnych miejscach bezpiecznego schronienia,
godzinach pracy i danych kontaktowych specjalistów.
„Zarówno raport NIK dotyczący przeciwdziałania przemocy domowej, jak i nasza praktyka pokazują, że kobiety wciąż nie otrzymują wystarczającego wsparcia. Konstytucja jasno nakazuje chronić godność i równość – ale państwo tego obowiązku nie realizuje. Nasza praca to wypełnianie tej luki. Stajemy po stronie kobiet, które zostały zawiedzione przez system.” — Anna Świątkowska-Gałkiewicz, Prezeska Fundacji Czas Kobiet
W ramach projektu Fundacja Czas Kobiet zweryfikowała ponad 4000 punktów pomocowych w całej Polsce. Do bazy trafiło 2834 ośrodki, które spełniły kryteria jakości, dostępności i aktualności danych:
2586 instytucji publicznych,
248 organizacji pozarządowych.
„MAPA POMOCY to pierwsza w Polsce wyszukiwarka miejsc realnego wsparcia dla kobiet. Każdy punkt został rzetelnie zweryfikowany, by kobieta w potrzebie mogła bezpiecznie i szybko uzyskać pomoc najbliżej swojego miejsca zamieszkania.” — Agnieszka Sumelka, Dyrektorka Fundacji Czas Kobiet
MAPA POMOCY to część przygotowań do uruchomienia ogólnopolskiej, całodobowej infolinii dla kobiet doświadczających przemocy seksualnej – „Bezpiecznej Linii”. Projekt realizowany jest przy wsparciu Ambasady Francji oraz Ambasady Szwajcarii.
Pomóż nam rozwijać sieć wsparcia:
Udostępnij informacje o MAPIE POMOCY osobom, które mogą jej potrzebować.
Wesprzyj nasze działania i pomóż uruchomić „Bezpieczną Linię”.
Każde zaangażowanie ma znaczenie!
Patronat Honorowy
Ambasada Francji Ambasada Szwajcarii Ambasada Norwegii Ministerstwo Zdrowia Wojewoda Wielkopolski Marszałek Województwa Wielkopolskiego Prezydent Miasta Poznania
Rozpoczynamy realizację projektu „WIDOCZNE–SILNE–AKTYWNE”, finansowanego ze środków budżetowych Miasto Poznań. To rozszerzenie codziennej pracy Fundacji – wsparcie dorosłych kobiet, mieszkanek Poznania, w budowaniu pewności siebie, rozwijaniu kompetencji miękkich i społecznych, poprawie dobrostanu psychicznego oraz aktywizacji lokalnej i zawodowej.
Szczególne miejsce w projekcie zajmuje tworzenie bezpiecznej przestrzeni dla naszych klientek – kobiet z doświadczeniem przemocy – tak, aby mogły odzyskać sprawczość i wrócić do pełnego udziału w życiu społecznym, zawodowym i osobistym.
W ramach projektu zaplanowaliśmy m.in.:
1. Warsztat rozwojowy z udziałem artystki i edukatorki Marty Frez oraz psychoterapeutki Aleksandry Błaszkiewicz-Okrągły.
2. Warsztaty WenDo z trenerkami: Magdą Szewciów i Małgorzatą Lisowską.
3. Cykl warsztatów wzmacniających z zakresu doradztwa zawodowego i rozwoju osobistego z trenerką Magdaleną Spychałą.
4. Warsztat prawny z prawniczką Elżbietą Staszak
Dziękujemy Miastu Poznań za zaufanie i kolejne wsparcie – cieszymy się, że razem możemy działać na rzecz kobiet i ich podmiotowości.
*Działania finansowane ze środków budżetowych Miasta Poznania.
Z przyjemnością informujemy, że nasz projekt otrzymał wsparcie Fondation Raja-Danièle Marcovici.
Dzięki przyznanym środkom możemy kontynuować działania pomocowe na rzecz kobiet doświadczających przemocy – w szczególności prowadzenie dyżurów interwencyjno-informacyjnych oraz indywidualnych konsultacji wsparciowych.
W ramach corocznego naboru, ogłoszonego w listopadzie 2024 roku, Fundacja wybrała 15 inicjatyw z całego świata, które wspierają poprawę sytuacji kobiet oraz promują równość płci.
Jesteśmy dumne, że nasz projekt w obszarze przeciwdziałania przemocy wobec kobiet i ochrony ich praw został doceniony przez międzynarodową fundację.
Od marca 2025 roku do września 2025 roku Fundacja Czas Kobiet realizowała projekt „STOP przemocy”, finansowany ze środków budżetowych Miasta Poznania.
Projekt stanowił kontynuację codziennej pracy Fundacji Czas Kobiet, w ramach której udzielamy darmowego, kompleksowego, specjalistycznego i profesjonalnego wsparcia kobietom doświadczającym przemocy: fizycznej, psychicznej, seksualnej, ekonomicznej, cyberprzemocy.
W ramach zadania zapewniliśmy:
275 godzin indywidualnych konsultacji z osobą pierwszego kontaktu, w tym telefonicznych i stacjonarnych rozmów wsparciowych
14 godzin grupy wsparcia
8 godzin superwizji zespołu pomocowego
4 godziny warsztatów prawnych i wzmacniających
Zadanie wsparło kobiety doświadczające przemocy, zagrożone wykluczeniem społecznym i ubóstwem, a także świadków przemocy. Celem było ograniczenie jej skutków oraz zapewnienie dostępu do bezpłatnej, specjalistycznej pomocy. Kobiety zostały wzmocnione psychicznie, zwiększyła się ich gotowość do wyjścia z przemocowych relacji i zapewnienia bezpieczeństwa sobie i dzieciom.
Odbiorczynie zdobyły umiejętności w zakresie asertywnej komunikacji, rozpoznawania przekraczania granic, podejmowania decyzji i reagowania na przemoc. Część z nich rozwinęła kompetencje rodzicielskie, oparte na szacunku i wychowaniu bez przemocy. Uzyskały również wiedzę o przysługujących im prawach, co zwiększyło ich sprawczość i konsekwencję w działaniu.
Działania projektu przyczyniły się do wzrostu świadomości społecznej i ograniczenia zjawiska przemocy wśród mieszkańców Poznania.
Działanie realizowane dzięki wsparciu Miasta Poznania.
Dziękujemy za zaufanie i wsparcie naszej działalności!
Możliwe, że coś Cię niepokoi. Może podejrzewasz, że ktoś z Twojego otoczenia doświadcza przemocy – członek rodziny, kolega z pracy, sąsiadka. A może ktoś bliski zwierzył się ze swoich trudnych doświadczeń i nie wiesz, jak zareagować.
Pojawia się wiele pytań: Czy warto się wtrącać? Czy to na pewno przemoc? Czy nie pogorszę sytuacji?
Nasz “Kryzysownik” pomoże Ci lepiej zrozumieć, czym jest przemoc, jak ją rozpoznawać, jak wspierać osoby, które jej doświadczają, oraz jak zadbać w tej sytuacji o siebie.
W niniejszym poradniku znajdziemy m.in.:
Wyjaśnienie, czym jest przemoc i jakie są jej rodzaje – psychiczna, fizyczna, seksualna, ekonomiczna czy cyberprzemoc.
Praktyczne narzędzie – „przemocometr” – które pomaga lepiej zrozumieć skalę i dynamikę przemocy w związku.
Opis cyklu przemocy – pokazujący, dlaczego osoby krzywdzone często nie odchodzą, mimo że cierpią.
Wskazówki, jak rozmawiać z osobą doświadczającą przemocy – jak ją wspierać, nie oceniając, nie narzucając i nie odbierając jej sprawczości.
Informacje o obowiązku prawnym – czyli kiedy i w jaki sposób należy zgłosić przestępstwo.
Czasami by pomóc wystarczy nie być obojętnym. Twoja reakcja i obecność mogą być pierwszym krokiem do zmiany.
Działanie sfinansowane ze środków budżetowych Miasta Poznania w ramach projektu „STOP przemocy”.
Czym jest porządek społeczny i jak jest konstruowany? Odpowiedzi należy szukać, przyglądając się rozmaitym systemom państwowego zarządzania życiem obywatelek i obywateli. Jeden z nich związany jest z reprodukcją, a przez to z seksualnością. Tym, co pomaga utrzymywać te obszary w ryzach są schematy. Powtarzalne, unifikujące, powszechne, a przede wszystkim dyscyplinujące. Każdy kraj posiada długofalową strategię demograficzną, której celem jest doprowadzenie do wzrostu dzietności. Ustalane są polityki reprodukcyjne i hormonalne, należące do mechanizmów zarządzania społeczeństwem. Ich konsekwencją są mierzalne normy, ujmowane w statystykach, wykresach i tabelach. Wobec tego odrzuca się wszelkie wynikające z biologii ograniczenia, realne możliwości czy potrzeby, które jako niepasujące do ustalonych wzorów uznaje się za niewymierne. Organizmy państw zarządzają więc i projektują organizmy jednostek. Konsekwencje takich działań każda i każdy odczuwa z osobna, na własnym ciele.
Agnieszka Grodzińska przygląda się choreografiom społecznym, sposobom ich nauczania oraz modelom przekazywania/kształtowania wiedzy. Jej materiałem badawczym są odnalezione instrukcje dotyczące seksualnych relacji partnerskich, poradniki, podręczniki, plansze i schematy edukacyjne, wydawane przez różne państwa socjalistyczne. Sięgając po technikę powielania (reprodukcji) i przekształcania obrazu, poddaje refleksji narzucane modele reprodukcyjne.
Otwierająca wystawę praca „Mating Manual”, wykonana w charakterystycznej dla Grodzińskiej technice artystyczno-archiwistycznej, wykorzystuje znaleziony materiał, który zostaje wielokrotnie przekształcony za pomocą różnych technik graficznych z użyciem ksero. Praca balansuje na styku figuracji i abstrakcji – jest wizualną szaradą. Ciała przenikają się, nakładają na siebie, rozmywają w głębokiej czerwieni, stając się trudnymi do rozróżnienia. Ich celem jest ukazanie w schematyczny, instruktażowy sposób aktu płciowego, osób pozbawionych cech indywidualnych. Ów zaczerpnięty z podręcznika ocenzurowany obraz, przetworzony przez artystkę, pozwala na rozpoznanie kwestii narzuconej przez państwa społecznej reprodukcji. Odbiciem porządku społecznego, czymś co stanowi jego podporę, jest stalowa konstrukcja w kształcie kolumny. Niezależnie od czasów i kontekstów figura ta symbolizuje stabilność. W tym kontekście konieczność reprodukcji można rozumieć jako fundament społeczeństw.
Sformułowania pojawiające się na kolumnie, jak i na pozostałych pracach, otwierają wybrane rozdziały namysłu nad współczesnym obszarem państwowych reprodukcji społecznych. Przekierowują naszą uwagę na niewygodne pozycje i procesy, które przywykliśmy traktować jako wolnościowe i prywatne, zanim polityka edukacji reprodukcyjnej czy genetyka klasowa pojawiły się na horyzoncie naszych działań.
Obiekt „Hunger Logic” przywodzi z kolei na myśl rodzaj rusztu, a jednocześnie dziecięcą karuzelę wieszaną nad łóżeczkiem. Grodzińska przywołuje zagrożenie głodem i konieczność zapewnienia pożywienia jako atawistycznego katalizatora budowania rodziny. Współcześnie problem leży jednak, jak podkreśla artystka, bardziej w sposobach działania wokół karmienia niż samej jego konieczności.
Grodzińska przygląda się nie tylko językowi, który formatuje obywatelki i obywateli, ale także symbolom i logotypom towarzystw planowania rodziny. Nie bez znaczenia jest również kolorystyka, w jakiej osadzona zostaje cała wystawa, którą odnaleźć można również w instrukcjach, z jakich korzystamy. Jak słusznie zauważył Derek Jarman, kolor jest jednym z najintensywniejszych bodźców. Oddziałuje nie tylko na wzrok, ale może posiadać fakturę, zapach, temperaturę czy polityczną moc. Wątki te materializują się w instalacji „Whatever Happens, Never Drop A Baby” – zimna stalowa konstrukcja, naznaczona słowami-kluczami, zbiór kserograficznych kolaży. Zamknięte w formie przestrzennego wykresu, tworzą złudzenie rzeczywistości uporządkowanej i zdyscyplinowanej. Pytanie nie brzmi więc, jak zrobić dziecko, ale kto i w jaki sposób mówi, jak należy je zrobić. I dlaczego wciąż to mówi.
Agnieszka Grodzińska – autorka instalacji, realizacji przestrzennych, prac malarskich, rysunkowych, tekstylnych. W swoich pracach przekształca obraz i obiekt znaleziony, interesuje ją multiplikacja, mechanizmy reprodukcji oraz społecznego i indywidualnego systematyzowania entropii rzeczywistości. Jest autorką i współautorką publikacji artystycznych i naukowych. Zajmuje się także działalnością dydaktyczną, prowadzi pracownię na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuki w Szczecinie.
Brała udział w wystawach solowych i zbiorowych w Polsce i za granicą, w takich miejscach jak Galeria Studio w Warszawie, Galeria Rodriguez w Poznaniu, Galeria Pragovka, Jedna Dva Tři Gallery, FUTURA Gallery w czeskiej Pradze, Christine König Galerie w Wiedniu, Inda Gallery w Budapeszcie. Jest dwukrotną stypendystką Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2009, 2011), a także programu Visegrad Fund (2016, 2018). Uczestniczyła w programach rezydencyjnych Petrohradská kolektiv w Pradze (2023), Art in General, Visegrad Fund Scholarship w Nowym Jorku (2019), rezydencji w ramach Art Festa Festival, Gyeongju w Korei (2019).
Kuratorki: Jagna Domżalska i Aleksandra Pietrzak
Autorem zdjęć jest Zachar Szersbitow (IG: @zachar_szerstobitow)
Instalacja „Mating Manual” została przygotowana specjalnie z myślą o Fundacji Czas Kobiet, cykl prac o tematyce reprodukcji, powstałych w 2023 roku podczas rezydencji w Petrohradská kolektiv w Pradze. Specjalnie na wystawę stworzona została limitowana edycja sygnowanych i numerowanych odbitek z serii „Mating Manual”. Dochód z jej sprzedaży wesprze statutowe cele Fundacji Czas Kobiet.
Prace: Mating Manual, 2025 technika własna: kolaż i kolaż kserograficzny, risografia na papierze
Od lipca 2025 roku do grudnia 2025 roku Fundacja Czas Kobiet realizuje projekt „STOP przemocy – kontynuacja”, finansowany ze środków budżetowych Miasta Poznania.
Projekt stanowi kontynuację codziennej pracy Fundacji Czas Kobiet, w ramach której udzielamy darmowego, kompleksowego, specjalistycznego i profesjonalnego wsparcia kobietom doświadczającym przemocy: fizycznej, psychicznej, seksualnej, ekonomicznej, cyberprzemocy.
W ramach zadania zapewniamy dostęp do specjalistycznego wsparcia pierwszego kontaktu, w tym w postaci dyżuru interwencyjnego oraz konsultacji psychologicznych.
Zadanie pozwoli m.in. na:
– wsparcie kobiet doznających przemocy domowej i jej świadków,
– ograniczenie zdrowotnych, psychologicznych i społecznych szkód wynikających z przemocy, – wzmocnienie, upodmiotowienie kobiet doświadczających przemocy, podniesienie ich gotowości i zdolności do wyjścia z przemocy lub zmiany relacji przemocowej, zapewnienia bezpieczeństwa sobie i swoim dzieciom,
– zwiększenie dostępności i zapewnienie możliwości skorzystania z bezpłatnych, specjalistycznych świadczeń podejmowanych w celu poprawy jakości życia kobiet i ich dzieci doświadczających przemocy domowej.
– rozpowszechnienie wiedzy na temat zjawiska przemocy oraz możliwości jej zapobiegania wśród mieszkanek i mieszkańców Poznania,
Działania realizowane dzięki wsparciu Miasta Poznania.
