Aktualności – Fundacja Czas Kobiet

Stanowisko Fundacji Czas Kobiet w sprawie UAP

Fundacja Czas Kobiet w Poznaniu otrzymała zgłoszenia o występujących nieprawidłowościach na na Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu dotyczące molestowania seksualnego i niewłaściwych zachowań wykładowców wobec studentek. Fundacja Czas Kobiet, wspierając byłe studentki, które zdecydowały się przerwać milczenie, aktywnie działa na rzecz zmiany sytuacji na uczelni.

Działania Fundacji

Fundacja Czas Kobiet, zgodnie ze swoją statutową działalnością oraz na prośbę poszkodowanych absolwentek, podjęła konkretne kroki mające na celu wsparcie osób pokrzywdzonych oraz wyeliminowanie podobnych zachowań w przyszłości. Otrzymaliśmy zgłoszenia o nieprawidłowościach na UAP, na które odpowiedzieliśmy, wystosowując odpowiednie pisma do władz uczelni. W trosce o dobro poszkodowanych absolwentek i na ich wyraźną prośbę, ich dane osobowe pozostały poufne, a nasza komunikacja miała charakter wewnętrzny i poufny.

Cel działań

Celem naszych działań jest przede wszystkim wprowadzenie strukturalnych i prawnych zmian na uczelniach, które wyeliminują ryzyko wystąpienia podobnych zdarzeń w przyszłości. Wprowadzenie jedynie kilku zapisów etycznych nie jest wystarczającą ochroną i nie powstrzymało dotychczasowych niewłaściwych zachowań kadry. Konieczne jest przeprowadzenie kompleksowych procesów, które wyeliminują ze środowisk akademickich wszelkie formy nierównego traktowania i wykorzystywania pozycji.

Potrzeba zmian instytucjonalnych i społecznych

Zmiana instytucjonalna na uczelniach wyższych w Polsce jest kluczowa. Za przykład możemy postawić przyjęty Kodeks Etyki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, który jasno definiuje, jakie zachowania w sferze seksualności są niedopuszczalne, a także pełniej zapewnia anonimowość osób zgłaszających. W naszej ocenie konieczne jest ustanowienie obowiązkowych szkoleń dla wszystkich pracowników oraz studentów w zakresie zasad komunikacji oraz relacji.

Proponujemy wprowadzenie systemu bezpiecznej ankietyzacji poprzez platformy e-learningowe, przeprowadzanie wywiadów z losowo wybranymi studentami ze wszystkich kierunków, organizowanie spotkań opiekunów ze starostami oraz hospitacji.

Reforma mechanizmu wyłaniania pełnomocnika ds. równego traktowania

W naszej ocenie weryfikacji wymaga mechanizm wyłaniania osoby Pełnomocnika Rektora ds. równego traktowania. W swoich działaniach powinien mieć zapewnioną całkowitą niezawisłość, niezależność i realny wpływ na kadrę uniwersytetu. Z tych właśnie powodów pełnomocnik taki powinien cieszyć się zaufaniem osób studenckich. Być może pełnomocnik powinien być wybierany kadencyjnie spoza osób związanych bezpośrednio z ASP, a proces wyboru powinien obejmować udział osób studenckich.

Długoterminowe cele

Fundacja Czas Kobiet będzie kontynuować swoje działania na rzecz poprawy sytuacji na polskich uczelniach, dążąc do wprowadzenia trwałych zmian zarówno na poziomie instytucjonalnym, jak i społecznym. Wierzymy, że dzięki współpracy z uczelniami, studentami, pracownikami naukowymi oraz szeroką społecznością, możliwe jest stworzenie bezpiecznego i równego środowiska akademickiego dla wszystkich.

Naszym celem jest nie tylko reagowanie na bieżące problemy, ale przede wszystkim prewencja i edukacja, aby przyszłe pokolenia studentów mogły studiować w atmosferze wzajemnego szacunku i bezpieczeństwa.
Ustosunkowanie się do oświadczenia Rektora UAP

Ustosunkowanie się do oświadczenia Rektora UAP w sprawie rozpowszechnianych przez Fundację Czas Kobiet rzekomych nieprawidłowości ze strony kadry nauczającej Uniwersytetu Artystycznego im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu

Publiczny wpis Rektora Uniwersytetu Artystycznego im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu zmusza nas do podjęcia działań skierowanych do szerokiego grona odbiorców, a nie tylko do bezpośrednio zainteresowanych. Chcemy podkreślić, że Fundacja Czas Kobiet na żadnym etapie nie publikowała informacji w mediach publicznych ani tradycyjnych. Zainteresowanie mediów nieprawidłowościami na poznańskiej uczelni było wynikiem ich upublicznienia przez stronę UAP.

Przeniesienie rozmów na poziom publicznych wpisów przez UAP, zamiast kontynuowania dialogu, sugeruje, że władze uczelni są bardziej zainteresowane konfrontacją i dyskredytowaniem działań Fundacji niż rzeczywistym wyjaśnieniem sprawy i wprowadzeniem zmian w strukturach uczelni.

W celu przedstawienia pełnego obrazu sytuacji, wraz z niniejszym wpisem publikujemy nasze wcześniejsze pismo skierowane bezpośrednio do Rektora, które najwyraźniej wywołało jego publiczny wpis. W piśmie tym Fundacja Czas Kobiet jasno wskazywała oczekiwane działania ze strony władz uczelni; ocenę, czy są one „radykalne”, pozostawiamy każdemu, kto zechce zapoznać się z naszymi postulatami.

W odpowiedzi na twierdzenia Rektora UAP, prof. dr hab. Wojciecha Hory, w pierwszej kolejności chcemy wyjaśnić rolę, jaką Fundacja Czas Kobiet odgrywa w tej sprawie. Jesteśmy organizacją pozarządową działającą na rzecz praw kobiet i broniącą ich zawsze, gdy dotykają ich działania przemocowe, niezależnie od ich źródła. Nie będziemy milczeć i stawać w obronie UAP tylko dlatego, że nasza dotychczasowa współpraca artystyczna układała się dobrze. Kobiety zawsze mogą liczyć na naszą pomoc w zakresie, którego oczekują.

Nasze klientki darzą nas zaufaniem przede wszystkim dlatego, że jesteśmy wobec nich lojalni. Nie złamiemy obietnicy zachowania w tajemnicy ich danych osobowych, która była podstawą do powierzenia nam ich historii. Nasza dyskrecja była podstawą legitymacji do działania w tej sprawie. Nie znaczy to jednak, że nie przekazaliśmy im informacji na temat wszczętych postępowań dyscyplinarnych czy prokuratorskich.

Z dużym zdziwieniem przyjmujemy uwagi na temat naszego obowiązku społecznego powiadomienia prokuratury, z którą jesteśmy w kontakcie w sprawie toczącego się postępowania. Zrozumienie funkcji społecznej, jaką pełni organizacja pozarządowa w takim wypadku, jest kluczowe dla podjęcia dalszych efektywnych działań przez UAP. Niestety, władze uczelni koncentrują się na uderzaniu w samą Fundację, co ma podważyć wiarygodność ujawnionych przez nas nieprawidłowości.

Nie zgadzamy się ze stanowiskiem wynikającym z wpisu Rektora, że skoro przepisy kodeksu karnego nie powstrzymały kadry przed nadużyciami, to nie ma potrzeby wprowadzania zmian systemowych. Kadra nauczycielska musi być świadoma swojej dominującej pozycji wobec studentów, których młodość i niedoświadczenie w połączeniu z estymą dla mentorów mogą prowadzić do nadużyć. Analiza wymaga sytuacji, w której pokrzywdzeni nie poszukują pomocy w ramach uczelni, lecz zwracają się do prasy lub organizacji walczących o prawa kobiet.

Wpis Rektora UAP, prof. dr hab. Wojciecha Hory, poza polemiką i atakami na Fundację, nie zawiera propozycji żadnych zmian, co równoznaczne jest z akceptacją obecnego stanu rzeczy i układu sił na UAP. Fundacja Czas Kobiet wskazuje na konieczność przeprowadzenia szeregu procesów mających na celu wyeliminowanie nierównego traktowania w jakimkolwiek aspekcie na uczelni. Mamy nadzieję, że zmiany te będą widoczne, a ujawnione przez nas historie przyczynią się do tego, bezpośrednio lub pośrednio.

Z dużym zadowoleniem przyjmujemy odzew, jaki wywołały nasze pisma ujawniające historie naszych klientek. Cieszy nas, że nasze działania spotykają się z pozytywnym odbiorem społecznym i zachęcają do zgłaszania się do nas kolejnych kobiet, nawet z innych uczelni niż poznańska. Zaufanie, którym obdarzają nas kobiety, stanowi dla nas ogromną motywację do dalszych działań na rzecz zmian systemowych i światopoglądowych.

Z poważaniem,

Zarząd Fundacji Czas Kobiet

PS Jednocześnie przypominamy nasz apel do Władz UAP o natychmiastowe podjęcie działań. Zachęcamy Was do podpisywania się pod petycją: https://www.czaskobiet.org/…/apel-do-wladz-uniwersytetu…/

Dziękujemy za Wasze wsparcie!

Pismo do Rektor UAP Pobierz
Współpraca Fundacji Czas Kobiet z Ambasadą Francji w Polsce: Uruchomienie Całodobowej Infolinii Pomocowej dla Kobiet i Dziewcząt po Przemocy Seksualnej

Fundacja Czas Kobiet z przyjemnością informuje o nawiązaniu współpracy z Ambasadą Francji w Polsce, której celem jest uruchomienie całodobowej infolinii pomocowej dla kobiet i dziewcząt doświadczających przemocy seksualnej. Ministerstwo Europy i Spraw Zagranicznych we Francji podjęło decyzję o wsparciu finansowym tego projektu. Nowa inicjatywa, o roboczej nazwie „SOS dla kobiet – bezpieczna linia”, planowana jest na pierwszy kwartał 2025 roku.

Cel Infolinii

Przemoc seksualna wobec kobiet to poważny i wciąż niedostatecznie adresowany problem społeczny w Polsce. Kobiety doświadczające przemocy seksualnej często borykają się z poważnymi konsekwencjami zdrowotnymi i psychicznymi, takimi jak trauma, depresja, lęki oraz izolacja społeczna. Pomimo skali problemu, kobiety doświadczające przemocy napotykają liczne bariery w dostępie do pomocy – od braku odpowiednich usług wsparcia po brak wiedzy o dostępnych możliwościach pomocy.

Całodobowa infolinia „SOS dla kobiet – bezpieczna linia” ma na celu zapewnienie natychmiastowego wsparcia psychologicznego, prawnego oraz interwencyjnego. Infolinia będzie dostępna 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu, 365 dni w roku, oferując anonimową i bezpłatną pomoc każdej kobiecie w potrzebie.

Zakres Wsparcia

Interwencje kryzysowe: Infolinia zapewni natychmiastową pomoc w sytuacjach zagrożenia zdrowia i życia, w tym wskazanie miejsc, gdzie można uzyskać pomoc medyczną i prawną.

Wsparcie psychologiczne: Kobiety będą mogły uzyskać pierwszą pomoc emocjonalną oraz dalsze wsparcie psychologiczne, w tym skierowanie do specjalistów fundacji.

Porady prawne: Infolinia będzie oferować informacje o prawach poszkodowanych i możliwościach prawnych uzyskania pomocy, a także wyjaśnienie procedur takich jak Niebieska Karta.

Plan działania: Współpraca ze zgłaszającą się kobietą w celu ustalenia planu działania i skierowania do odpowiednich specjalistów.

Edukacja: Informowanie o dostępnych formach wsparcia oraz motywowanie do korzystania z porad psychologicznych i prawnych.

Wsparcie Ambasady Francji w Polsce

Ambasada Francji w Polsce odgrywa kluczową rolę w realizacji tej inicjatywy, udzielając niezbędnego wsparcia i zaufania. Dzięki współpracy z Ambasadą, Fundacja Czas Kobiet będzie mogła dotrzeć do większej liczby kobiet i zaoferować im kompleksową pomoc.

Dlaczego To Ważne?

Dotychczasowe działania na rzecz wsparcia kobiet po przemocy seksualnej w Polsce są niewystarczające i nieefektywne. Brak jednolitego, zintegrowanego systemu wsparcia oraz ograniczony dostęp do specjalistycznych usług sprawiają, że wiele kobiet nie otrzymuje potrzebnej pomocy. Infolinia „SOS dla kobiet – bezpieczna linia” wprowadza nowatorskie podejście, oferując całodobową, ogólnopolską infolinię, która zapewnia natychmiastową pomoc psychologiczną, prawną oraz interwencyjną.

Jak Infolinia Wpłynie na System Wsparcia?

Innowacyjność infolinii polega na integracji różnorodnych usług w jednym miejscu, co umożliwia szybkie i efektywne wsparcie dla kobiet doświadczających przemocy seksualnej. Anonimowość infolinii pomaga przełamać barierę wstydu i strachu, często towarzyszącą zgłaszaniu przemocy. Dzięki współpracy z lokalnymi ośrodkami wsparcia w całym kraju, „SOS dla kobiet – bezpieczna linia” zapewni dostępność pomocy niezależnie od miejsca zamieszkania osoby doświadczającej przemocy seksualnej.

Dodatkowym aspektem innowacyjności jest możliwość natychmiastowej interwencji w sytuacjach kryzysowych, co znacząco zwiększa poczucie bezpieczeństwa wśród kobiet korzystających z infolinii. Specjalistki obsługujące infolinię są w stanie udzielić pierwszej pomocy emocjonalnej, dokonać wstępnej diagnozy sytuacji oraz skierować kobietę/dziewczynkę po przemocy seksualnej do odpowiednich usług, takich jak konsultacje prawne czy grupy wsparcia.

„SOS dla kobiet – bezpieczna linia” wnosi istotną wartość do systemu wsparcia dla kobiet i dziewcząt po przemocy seksualnej w Polsce, wypełniając istniejące luki i zapewniając kompleksową pomoc potrzebującym.

Podsumowanie

Fundacja Czas Kobiet, we współpracy z Ambasadą Francji w Polsce, uruchamia infolinię pomocową „SOS dla kobiet – bezpieczna linia”, która będzie dostępna od pierwszego kwartału 2025 roku. Nasza inicjatywa ma na celu zapewnienie natychmiastowego wsparcia psychologicznego, prawnego oraz interwencyjnego dla kobiet doświadczających przemocy seksualnej. Dzięki wsparciu Ambasady Francji, możemy dotrzeć do większej liczby kobiet i zaoferować im niezbędną pomoc. Zachęcamy do śledzenia naszej strony internetowej oraz mediów społecznościowych, aby być na bieżąco z informacjami o uruchomieniu infolinii. Razem możemy zdziałać więcej!

Więcej informacji oraz list poparcia od Ambasady Francji znajdą Państwo poniżej:

Skanuj-1 Pobierz
KOCHASZ TY DOM CO CISZĄ SWĄ

JOANNA PIOTROWSKA | CZAS KOBIET

W najnowszej wystawie Kochasz ty dom co ciszą swą, Joanna Piotrowska przygląda się bohaterkom we wnętrzach domowych, broniących się przed niewidzialną siłą. Kobiety, uwikłane w hierarchie władzy oraz systemy rodzinnych zależności, poszukują bezpieczeństwa w strukturach, aranżowanych z przedmiotów codziennego użytku. Tytuł wystawy czerpie inspirację z wiersza Marii Konopnickiej, Pieśń o domu, rozpoczynającego się anaforą kochasz ty dom. Wartość domu, wraz z jego niestabilnościami oraz wytwarzanymi relacjami, zostaje przez artystkę poddana uważnej i intymnej obserwacji, podobnie jak sportretowane postaci, zastygłe w teatralnych pozach.

            Większość prezentowanych prac pochodzi z cyklu Shelters (2016-2017), ukazującego schrony, na które składają się meble, koce czy książki, a więc obiekty szczególnie domowe i szczególnie bliskie ciału. Te rachityczne konstrukcje noszą znamiona zarówno spontanicznej prowizoryczności dziecięcej zabawy, a także wystudiowanej aranżacji, przypominającej inscenizację teatralną. Określane jako mise en scène, a więc środowisko będące pod kontrolą reżyserki, zbierające elementy kompozycji wizualnej, scenografii, rekwizytów, oświetlenia, ruchu i gry aktorskiej, kreuje wrażenie skrupulatnie zagospodarowanych kadrów. Wszystkie te zabiegi, charakterystyczne dla fotografii Piotrowskiej, tworzą napięcie pomiędzy performansem do kamery a dokumentem. Balansujące na granicy freudowskiego uncanny/das Unheimliche, prace z cyklu Shelters łączą w sobie coś znanego i obcego zarazem, wywołując uczucie niepokoju, a nawet strachu, spotęgowane faktem, iż każda z przedstawionych postaci przed czymś się broni. Paradoksalnie, owo poczucie zagrożenia nie jest budowane mrokiem czy cieniem, a bezwględnym światłem, obnażającym zarówno wnętrza, jak i pozujące osoby.

            Fotografie Piotrowskiej przypominają sceny z filmu Kieł (Dogtooth) w reżyserii Yorgosa Lanthimosa, w którym dom staje się polem oddziaływania kontroli rodzicielskiej, kloszem, który zamiast chronić, staje się przemocowym więzieniem. Tytułowy kieł, a więc ząb służący do rozrywania pokarmu, a co ważniejsze, obrony, wyrwany przez bohaterkę, symbolizuje proces dojrzewania, a także samostanowienia wobec paternalistycznej władzy. Podobnie u Piotrowskiej, której bohaterki, uchwycone w klaustrofobicznych schronach, bronią się przed domowymi systemami opresji. Istotny dla Shelters jest także status ciała, odgrywającego role, powtarzającego gesty oraz zawieszonego między bliskością, a dystansem, aktywnością i pasywnością. Ten liminalny stan uncanny, wytwarza charakterystyczne dla Piotrowskiej wrażenie performatywnego dokumentu, w którym wydobyte przez artystkę relacje ludzi z otoczeniem noszą znamiona realizmu magicznego.

            Na wystawie zostały także pokazane fragmenty z cyklu Frowst (2013-2014). Tytułowy Zaduch, wygenerowany przez relacje rodzinne czy partnerskie, a także bliskość, graniczącą z kontrolą, koresponduje z przekazem Shelters. Piotrowska, badając intymność splecionych ciał, doszukuje się gestów opresyjnych i nienaturalnych, zatrzymanych w uściskach odbierających powietrze. Artystka jednocześnie naśladuje i przełamuje konwencje fotografii rodzinnej, posługując się ustawieniami Berta Hellingera, twórcy metody porządkowania splątanych i zerwanych więzów rodzinnych. Praktyka Helligera, krytykowana przez współczesną naukę za psychomanipulację, posłużyła Piotrowskiej jako narzędzie demaskacji pseudonaukowych teorii, przy jednoczesnym obnażaniu sztuczności kulturowych obyczajów wytwarzanych wokół pojęcia rodziny.

            Fotografie, wykonane tą samą techniką, lecz zaprezentowane w różnych rozmiarach, generują dwa rodzaje ruchów – przybliżania i oddalania się, symbolicznie dotykając problemów w mikro- i makro-skali. Sportretowane przez artystkę momenty poszukiwania schronienia w geście samo-obrony, a także samo-troski, w szczególny sposób rezonują z sytuacją kobiet, dla których dom stanowi zagrożenie. Istotne, iż zaprezentowane na wystawie prace zostały wybrane z myślą o Fundacji Czas Kobiet, w której na co dzień kobiety doświadczone przemocą mogą znaleźć azyl.

Julia Stachura

———————————————————————————————————————————

YOU LOVE HOME AND THE SILENCE OF ITS OWN

JOANNA PIOTROWSKA | WOMEN’S TIME

            In her latest exhibition, You Love Home and the Silence of Its Own [Kochasz ty dom co ciszą swą], Joanna Piotrowska looks at female protagonists in domestic interiors, defending themselves against an invisible force. Entangled in hierarchies of power and systems of family dependency, the women seek security in structures arranged from everyday objects. The exhibition’s title draws inspiration from Maria Konopnicka’s poem, Song of Home, which begins with the anaphora you love home. The artist carefully and intimately observes the value of the home, with its instabilities and manufactured relationships, as are the portrayed figures frozen in theatrical poses.

            The majority of the works on display are from the Shelters series (2016-2017), which shows shelters made up of furniture, blankets, or books – particularly domestic objects especially close to the body. These rachitic constructions bear the marks of both the spontaneous nature of children’s play and a studied arrangement reminiscent of theatrical staging. Described as a mise en scène, or an environment under the director’s control, collecting elements of visual composition, set design, props, lighting, movement, and acting creates the impression of meticulously managed frames. All these procedures, characteristic of Piotrowska’s photography, create a tension between performance to camera and documentary. Balancing on the border of Freudian uncanny/das Unheimliche, the works in the Shelters series combine something familiar and alien at the same time, evoking a feeling of unease and even fear, heightened by the fact that each of the depicted figures is protecting himself from something. Paradoxically, this sense of danger is not built up by darkness or shadow but by ruthless light, exposing both the interiors and the people.

            Piotrowska’s photographs are reminiscent of scenes from the movie Dogtooth, directed by Yorgos Lanthimos, in which the home becomes a field of parental control, a lampshade that, instead of protecting, becomes a violent prison. The dogtooth in the title is the tooth used for tearing food and, most importantly, defense, removed by the heroine, symbolizing the process of maturation and self-determination in the face of paternalistic authority. Similarly, in Piotrowska’s heroines, captured in claustrophobic shelters, defend themselves against domestic systems of oppression. Also relevant to Shelters is the body’s status, playing roles and repeating gestures, suspended between proximity and distance, activity, and passivity. This liminal state of uncanny produces, a characteristic of Piotrowska’s, impression of a performative document, in which the artist’s excavated relations between people and their surroundings evoke magical realism.

            Some works from the earlier series, Frowst (2013-2014), are also shown at the exhibition. The title, evoking family or partner relationships and closeness bordering on control, corresponds with the message of Shelters. Exploring the intimacy of intertwined bodies, Piotrowska looks for oppressive and unnatural gestures, frozen in hugs that take away all the air. The artist simultaneously imitates and breaks the conventions of family photography, using the settings of Bert Hellinger, the creator of a method for sorting out tangled and broken family ties. Hellinger’s practice, criticized by modern science for psychomanipulation, served Piotrowska as a tool for exposing pseudo-scientific theories while revealing the artificiality of cultural conventions produced around the concept of family.

            The photographs, made using the same technique but presented in different print sizes, generate two types of movement – zooming in and out, symbolically touching on problems on a micro- and macro-scale. The portrayed moments of seeking shelter in a gesture of self-defense and self-care resonate in a special way with the situation of women for whom the home is a threat. Significantly, the works presented in the exhibition were selected in the context of the place, the Women’s Time Foundation, where women experiencing domestic abuse can find asylum on a daily basis.

Julia Stachura
Apel do Władz Uniwersytetu Artystycznego im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu

Fundacja Czas Kobiet zwraca się do Was z gorącą prośbą o wsparcie naszego apelu do Władz Uniwersytetu Artystycznego im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu.

W ostatnim czasie otrzymaliśmy zgłoszenia dotyczące molestowania seksualnego i niewłaściwych zachowań wykładowców wobec studentek. Wspierając byłe studentki, które zdecydowały się przerwać milczenie, aktywnie działamy na rzecz zmiany sytuacji na uczelni. Naszym celem jest wprowadzenie strukturalnych i prawnych zmian, które wyeliminują ryzyko wystąpienia podobnych zdarzeń w przyszłości.

W apelu postulujemy m.in. wprowadzenie jasnych i szczegółowych zapisów dotyczących niedopuszczalnych zachowań w sferze seksualności, wzorem Kodeksu Etyki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, wprowadzenie obowiązkowych szkoleń, systemu bezpiecznej ankietyzacji oraz reformy mechanizmu wyłaniania Pełnomocnika ds. Równego Traktowania.

Pełny tekst apelu: https://www.czaskobiet.org/kampanie/apel-do-wladz-uniwersytetu-artystycznego-im-magdaleny-abakanowicz-w-poznaniu/